Obyczajowość i moda romantyczna

selkar.pl  

Kobieta powinna była wyglądać lekko, zwiewnie, omal bezcieleśnie. Ideałem, pożyczonym trochę z literatury, była rusałka, dobra wróżka, sylfida. Ponieważ zaś nie można było nagle zmienić kształtu dziewczyny, więc gorset, odrzucony przez rewolucję jako przesąd, a przez empire ¹ jako niezgodny z naturalną sylwetką antycznej rzeźby, powrócił do mody. Gorset był dość długi i nadawał elegantce romantycznej z lat 1820 kibić wąską nie tylko w talii. Pionowość sylwetki uzyskiwano zresztą także elementami czysto optycznymi: oto staniczek wycięty był w środku ostrym klinem w dół i z tego miejsca rozchodziły się promieniście fałdy spódniczki. Stanowiło to moment archaiczny, tak miły epoce, przypominało ostry łuk gotycki, a zarazem nazywało się wdzięcznie: a la Maria Stuart. Dekolt, zwłaszcza w późniejszym romantyzmie, był odpowiednio wycięty w kształt serca, co też można odczytać jako powtórzenie łuku gotyckiego. Do tego modna była fryzura «druidyczna» czy innej podobnej nazwy, w każdym razie bardzo niespokojna i za wikłana, pełna «niespodzianek i tajemnic», «niepowtarzaIna i osobista». Uzupełnieniem stroju były kwiaty, wstążki i szal. Mężczyzna nosił barwny strój, na przykład niebieski frak, kamizelkę atłasową w barwne kwiatki, żółte spodnie, wysoki cylinder jasny, do tego wąsy, brodę romantyczną i burzliwe, wysokie uczesanie w tupet²". (Ela i Andrzej Banach Słownik mody, 1962).

1 empire (fr., czyt. apir) — styl Cesarstwa, później odmiana klasycyzmu francuskiego, pocz. XIX w.

2 t u p e t -- spiętrzona fala włosów, czub.

Fragment tekstu pochodzi z ksiązki Stanisława Makowskiego Romantyzm.