Rodion Raskolnikow

Przystojny, atrakcyjny, ale odziany w łachmany. Student prawa, ale były. Chce dokonać wielkiego czynu, ale jego możliwości społeczne i finansowe są bardzo niewielkie, żyje w nędzy, w przygnębieniu, jego pokój to ohydna komórka przypominająca trumnę. Jest wściekły na swoje położenie i swoją bezsilność. Utożsamia się z biedotą, bardzo współczuje ludziom żyjącym w nędzy, takim jak pijak Marmieładow i jego rodzina (ojciec Sonii). Potrafi czynić dobro (wyniesienie dzieci z pożaru, opieka nad chorym kolegą i jego ojcem). Ma trudny charakter, jest ponury, wyniosły, przewrażliwiony (jak Werter), w głębi serca dobry.

selkar.pl
"Zbrodnia i kara" z 
opracowaniem+audiobook

Buntuje się przeciw zastanemu porządkowi, pragnie zmienić świat (cechy romantyczne). Po dokonaniu zbrodni choruje: ma wysoką gorączkę i majaki. Dokonane zło go niszczy. Sądził, że będzie zadowolony z tego, że się odważył popełnić zbrodnię, stosownie do swojej ideologii, ale stało się inaczej. Pieniądze, które miały pomóc rodzinie, zaczynają mu ciążyć, jest gotów je wyrzucić. Nie chce przyznać, że jego ideologia zawiodła. Duni, swojej siostrze mówi: Czy to ma być zbrodnia, że zabiłem wstrętną, szkodliwą wesz, stara lichwiarkę, nikomu niepotrzebną, za której zgładzenie powinny być wszystkie grzechy odpuszczone (…) Nie myślę tak o tym i ani mi się śni odpokutować tę zbrodnię.

Jeśli wyrzeknie się własnej ideologii, nie zostanie mu nic, a sam w swoich oczach będzie tylko pospolitym mordercą. Pod wpływem Sonii i śledczego Porfirego Piotrowicza, zaczyna odczuwać wyrzuty sumienia, zastanawiać się nad swoją teorią. Czuje się winny. Postanawia się przyznać do zbrodni. Zostaje skazany na 7 lat katorgi. Dopiero w czasie zesłania przeżywa wewnętrzną przemianę i zaczyna szczerze żałować tego, co zrobił. Wcześniej, nawet już na zesłaniu, za jedyną swoją winę uważał to, że się ugiął i sam przyznał do morderstwa.

Ideologia Raskolnikowa runęła, okazuje się, że nie można popełniać zła w imię dobra, bo zło zawsze jest złem i jest niszczące.